منشا بیرونی و درونی.

معمولا آن شادمانی که منشا بیرونی دارد،رضایت کافی ایجاد نمی کند.

چرا که  وابسته به چیزی یاکسی می باشد که خالص و کاملاپاک نیست.

اما اگر شادمانی  منشا درونی داشته ، واز ماهیت و طبیعت خود انسان سرچشمه

نوری که در درون به تنگ آمده، آزاد می گردد تا،تاریکی و اندوه را برطرف سازد.

اعتماد حقیقی هم از شادی و عشق واقعی سرچشمه می گیرد.

 عشق واقعی احساسی به وجود می آوردکه  نه تنها برون که درون راهم نمایان می سازد.

پشت پدیده هایی چون گیاه و آبشارودرخت  دست پنهان خدارا نشان می دهد تا 

 بینایی سرور جایگزین کوری غم گردد.